Is het eigenlijk nog wel leuk om correspondent in het buitenland te worden? Grote media zetten het mes in hun budgetten, vaste correspondenten verliezen hun post of krijgen geen opvolger meer en de focus van de berichtgeving gaat meer dan ooit uit naar slechts enkele regio’s. Daar tegenover staat de opkomst van de freelance correspondent, die door flexibiliteit en relatief lager kosten steeds vaker wordt ingeschakeld. El Pinche Holandés praat daarom met freelance correspondenten over hun vak. Deze interviews worden verwerkt in een artikel op de journalistieke weblog De Nieuwe Reporter.
Vandaag de laatste in de serie: Dimitri Tokmetzis, werkzaam voor onder andere Intermediair, het ANP en dagblad De Pers in New York.
door Jan-Albert Hootsen
Dimitri Tokmetzis (33) woont iets minder dan een jaar in New York, en is net verhuisd naar Harlem. Behalve zijn journalistieke werk is hij momenteel ook bezig met een boek over privacy. Hij schrijft over zijn leven in New York op zijn weblog.
Hoe ben je in New Yor terechtgekomen?
Dimitri: “Ik ben ongeveer acht jaar werkzaam in de journalistiek. Ik ben bij het Utrechts Nieuwsblad begonnen, als trainee. Wegener Uitgeverij heeft een programma waarin jonge academici intern opgeleid worden tot dagbladjournalist. Ik heb bij het UN verschillende regionale redacties doorlopen (Utrecht, Woerden, Amersfoort) en daar het vak geleerd. Na de fusie met AD ben ik nog een jaar blijven plakken, maar zag het al snel de verkeerde kant opgaan met de krant. Het werd mij te populistisch, te oppervlakkig. Inmiddels had ik mijn huidige vrouw leren kennen. Zij woonde in Maastricht. We wilden gaan samenwonen. De stap om mijn baan op te zeggen en voor mezelf te beginnen was niet zo groot. Ik werd dus freelancer in Maastricht.”
“Dat ging meteen al best goed. Ik kwam al snel terecht bij NRC Handelsblad waar ik een tijd heb meegedraaid op de redactie onderzoeksjournalistiek en waar ik een paar hele mooie dingen heb kunnen doen. Daarna ben ik veel voor NRC Zaterdags Bijvoegsel blijven schrijven. Ook kwamen er andere opdrachtgevers bij, zoals Intermediair. Na 1,5 jaar Maastricht kregen we de kans om naar New York te gaan. Mijn vrouw is hersenonderzoeker en sleepte twee beurzen in de wacht, waarmee ze haar eigen salaris vier jaar lang kan betalen. We hadden de standplaatsen min of meer voor het uitkiezen. De keuze voor Columbia University in New York was ook al geen moeilijke.”
En hoe bevalt het?
“Ik zit hier nu ongeveer 10 maanden. Het correspondentschap is niet iets waar ik heel bewust voor heb gekozen. Ik ben journalist. Ik wil aan het werk. Dus kom je daar al snel in terecht. Toen ik hier kwam echter, heb ik voor een andere strategie gekozen. Ik wist namelijk dat het moeilijk zou worden. Mijn opdrachtgevers (in het bijzonder NRC, waar ik een groot deel van mijn inkomen van betrok) heeft hier al een correspondent zitten. Die opdrachtgever was ik dus kwijt.”
Waar loop je als beginnend correspondent zoal tegenaan?
“Daarnaast had ik me laten informeren door een aantal correspondenten hier ter plaatse. Die vertelden dat de concurrentie groot was met meer dan dertig Nederlandse journalisten in en rond de stad. Of liever gezegd, dat er geen concurrentie was, want de taart is al verdeeld. Iedereen heeft zijn eigen opdrachtgevers en daar kom je niet aan. Dat is not done en dat is op zich wel begrijpelijk – de Nederlandse freelancejournalistiek (het zijn haast allemaal freelancers) betaalt relatief toch niet zo goed en het leven is hier erg duur (Amerikaanse collega’s verdienen op zijn minst het dubbele). Kortom: ik wist van tevoren al dat ik het in de eerste periode met de kruimels moest doen. Ik heb een werkvergunning en nog even de mogelijkheden verkend om hier aan de slag te gaan, maar dat is te moeilijk. Met werkloze journalisten kun je de Hudson dempen.”
Is het financieel wel te verhapstukken?
“Ik werk echter aan een boek, dus het kwam voor mij wel goed uit om een tijdje wat minder dagelijks journalistiek werk te moeten doen. We kunnen het financieel opbrengen, dus dat is een mooie kans. Ik heb ervoor gekozen om in principe parttime aan mijn boek te werken en ondertussen een correspondentenpraktijk op te bouwen. Tegen de tijd dat mijn boek af is, kan ik wellicht fulltime correspondentenwerk doen. Ik kan mij dan evt. ook wat gaan verbreden naar de online journalistiek of een camjo-opleiding doen. Maar daar heb ik nu geen tijd voor.”
Is het correspondentiewerk wat jeervan verwachtte?
“Het correspondentenwerk is lastiger dan ik dacht. Als je hier zit, kom je meteen achter de waarde van je netwerk. Als er ergens een opdrachtgever vrij kwam, bleek die al snel door anderen ‘ingepikt’. Je moet dus blijkbaar vroegtijdig op de hoogte zijn van nieuwe mogelijkheden en het is daarbij handig als een potentiele opdrachtgever je kent. Maar als je je voelsprieten goed uit laat staan, dan lukt het wel. En zeker als je eenmaal een beetje in die molen zit, dan kan het ineens heel hard gaan. Inhoudelijk was het ook wel even omschakelen. Er gebeurt zo ontzettend veel in de VS – en alleen al in NY, dat het lastig is tussen onderwerpen te kiezen. En je wil toch ergens een eigen draai aan kunnen geven en niet iedere dag de New York Times overtikken. Vanaf begin af aan heb ik geprobeerd om veel Amerikanen te leren kennen. Daarnaast doe ik ook vrijwilligerswerk, waardoor ik veel dingen hoor en oppak, die je niet meteen hier in de media terugziet. Dat leidt ook tot verhalen.”
Hoe zie je je eigen positie als correspondent in deze moeilijke economische tijden?
“Als correspondent in de VS moet je echt een eigen draai aan het nieuws kunnen geven. Je concurreert niet alleen met collega’s, maar ook met een zeer uitgebreid online medialandschap. Voor veel nieuws en achtergrond hebben ze je in Nederland niet meer nodig. En zeker nu er weinig geld in de markt zit, zijn opdrachtgevers een stuk veeleisender geworden – soms wel eens te veeleisend, denk ik. Ik heb al best vaak nee moeten verkopen, simpelweg omdat ik teveel tijd en kosten in een verhaal moest steken en daar echt veel te weinig voor terugkreeg. Ik verwacht overigens dat de markt wel weer wat aan zal trekken als de eerste paniek van de crisis was is gezakt.”
1 Reactie
september 21, 2009 at 20:24
Lekker duidelijk.